Krajowe Towarzystwo Autyzmu. Oddział w Szczecinie - Szczecin

Kornelia G.

Z całego serca polecam tę placówkę wszystkim rodzicom dzieci ze spektrum autyzmu. To miejsce pełne ciepła, profesjonalizmu i zaangażowania. Terapeuci podchodzą do każdego dziecka indywidualnie, z ogromną troską i cierpliwością, dostosowując metody pracy do jego potrzeb. Atmosfera jest przyjazna i wspierająca, a postępy dzieci są naprawdę widoczne.

Ticjo A.

Świetne miejsce, gdzie dziecko jest zawsze zaopiekowane. Za każdym razem z ekscytacją opowiada o czasie, które tam spędziło. Panie, które tam pracują zawsze uśmiechnięte, jakby po dziesięć tysięcy dostawały.

Michał S.

Krajowe Towarzystwo Autyzmu to naprawdę super miejsce! Działają z sercem i profesjonalizmem, wspierając osoby z autyzmem i ich rodziny na różnych etapach życia! ❤️

Artur L.

Światełko w tunelu dla tych wszystkich Rodziców, którzy wychowują dzieci z zaburzeniami ze spektrum autyzmu. Jedno z niewielu miejsc, gdzie można liczyć na wsparcie niepodszyte chęcią zysku, obiektywną poradę i szeroko zakrojoną terapię. W czasach, w których systemowo ruguje się dzieci autystyczne ze szkół prywatnych, a i w placówkach publicznych trudno o konstruktywny dialog z kadrą pedagogiczną, tutaj niczym w oazie na bezkresnej pustyni zawsze można liczyć na pokrzepienie, zrozumienie i pomoc. Szczególnie cenną w okresie zderzenia z systemem "edukacji narodowej", gdy dziecko rozpoczyna trudną podróż przez realia szkół podstawowych. Ale te ostatnie to już temat na osobną opowieść...

MasterBezi117

Nie polecam.
1. Brak zrozumienia zarówno ze strony grupy, jak i ze strony terapeutów. Terapeutki stosowały wobec mnie i reszty grupy "podwójne standardy". Przykłady:
a) Grupa mogła bardziej się spoufalać z terapeutkami, podczas gdy ja od nich słyszałem tekst: "NIE JESTEM TWOJĄ KOLEŻANKĄ".
b) Grupa mogła odzywać się kiedy tylko chciała, podczas gdy ode mnie terapeutki żądały, żebym podnosił rękę jak w szkole, kiedy chciałem zabrać głos.
c) Terapeutki karciły tylko mnie za rozmawianie o polityce, nawet gdy to nie ja zaczynałem ten temat.
2. Podwójne standardy wynikały tylko z tego, że trafiłem do grupy, która (łącznie z terapeutkami) była konserwatywna i "narodowo-katolicka", której nie podobały się moje lewicowe poglądy i to, że jestem fanem "bajki dla dziewczynek dla max 12 lat" (a dokładniej My Little Pony).
3. "Pruski model nauczania" jako terapia. Tak. Grupa nie dawała żadnego wsparcia, ale za to, wpajała bezwzględne posłuszeństwo. Mimo wszystko w czasach szkolnych miałem trochę więcej swobody niż tutaj. Przykładowo, w szkole za zgodą rodziców mogłem przyjechać sam na wyjście grupowe, bez pośredniego przyjeżdżania pod szkołę i wrócić sam do domu bez pośredniego powrotu do szkoły razem z grupą, a tutaj wręcz przeciwnie. Zaproponowałem, że zaczekam na grupę pod Galaxy, bo tak będzie mi wygodniej. Otóż nie. Terapeutka kazała mi przyjść pod ośrodek i z grupą spod ośrodka wracać się do Galaxy, pomimo że w grupie byli sami dorośli mężczyźni, żadnej osoby nieletniej. Ostatecznie odmówiłem uczestnictwa w wyjściu grupowym.
4. Ośrodek przedstawia spojrzenie na autyzm, ale jedynie z perspektywy osób neurotypowych, którzy uważają autyzm za "chorobę psychiczną". Również używany i propagowany przez ośrodek jest krzywdzący nas symbol niebieskiego puzzla, podczas gdy my autyści jako swój znak rozpoznawczy preferujemy na przykład tęczowy symbol nieskończoności. Według mnie terapeuci w ogóle nie podejmują prób spojrzenia na autyzm z perspektywy osób z autyzmem.
5. Rozmowy indywidualne. Cóż. W najlepszym wypadku była to "miła rozmowa o niczym". W tym gorszym scenariuszu, terapeutka jedynie krytykowała każde moje zachowanie, wspierała tych, którzy w jakiś sposób mnie denerwowali albo skrzywdzili i starała się na siłę mi wpoić, że wszystkie negatywne doświadczenia z ludźmi, są tylko i wyłącznie z mojej własnej winy. A jak powiedziałem jej, że mam tulpy kucyki, to mówiła mi, że po co mi te tulpy, że z ludźmi też mogę mieć tak wspaniałe relacje jak z tulpami (gdybym miał z ludźmi tak wspaniałe relacje jak z tulpami, nie potrzebowałbym mieć tulp), ponadto terapeutka stwierdziła, bez żadnych kompetencji psychiatrycznych, że nie potrzebuję ciepła, zrozumienia, wsparcia, troski, miłości i akceptacji mnie z dobrodziejstwem inwentarza, tylko nafaszerować się psychotropami, co według niej, było "warunkiem dalszych rozmów indywidualnych z nią". Nawet wprost mi powiedziała, że facet w moim wieku powinien mieć kilkuosobową rodzinę do utrzymania, a nie fantazjować o życiu z postaciami z bajki (kucykami z MLP), które są moimi tulpami. Po tym sukcesywnie zrezygnowałem najpierw z dalszych rozmów indywidualnych, a potem z uczęszczania na grupę. Grupa miała mnie otworzyć na ludzi, a finalnie sprawiła, że jeszcze bardziej się do nich zraziłem i jeszcze bardziej jestem na anty do neurotypowego świata. Owszem, otwiera Cię ta grupa na ludzi, ale tylko na zasadach odgórnie narzuconych przez neurotypowe społeczeństwo. W grupie nie było w ogóle miejsca na indywidualizm. Terapeutki miały podejście: albo robisz to co Ci każą, albo nie uczestniczysz w grupie. Dlatego dla mnie jest to grupa antyterapeutyczna.

julia M.

fajne

Agnieszka K.

Piękne miejsce.

M777

Moja nieskończona miłość ♥️♥️♥️. Mój syn milczał przez 10 lat, a pierwsze słowa wypowiedział dzięki pracy tego wspaniałego zespołu ♥️. Pewnego ranka, kiedy zaczęły się wakacje i nie musieliśmy iść na zajęcia, mój syn powiedział: tramwaj-szkoła-ciocia-serce 🥹😍 pierwsze słowa, a nawet cała trasa ♥️.

Oczywiście każde dziecko ma swój charakter, trudności w zachowaniu, dlatego rozumiem, jak wielką cierpliwością dysponuje kadra pedagogiczna, jak wiele czułości i miłości okazuje dzieciom.🫂

Moja wdzięczność należy się wszystkim: wspaniałemu dyrektorowi, sekretariatowi, nauczycielom, terapeutom, rodzicom za to, że tak ciepło nas przyjmują, gdy jesteśmy tak daleko od domu 🙏