Ruiny Kościoła w Starej Rudnej - Rudna

kasiakropka371

Teren zamknięty a kościół remontowany więc nie ma możliwości obejrzeć z bliska.
Historia
Według podań ludowych już w pierwszej połowie XII wieku wzniesiono niewielki kościółek z fundacji Piotra Włostowica. Kościół ten dość wcześnie nabył uprawnienia diecezjalne i do około 1330 roku skupiał wiernych ze znacznego obszaru obecnego powiatu lubińskiego. W 1442 roku niemal cała osada została strawiona przez pożar. Pastwą płomieni padła wówczas także miejscowa świątynia. Ze zniszczeń odbudowała ją rodzina von Luttwitz, którzy byli właścicielami wsi do roku 1654. W tym też roku nowym włodarzem miejscowości i patronem kościoła został Abraham von Prittwitz.
Ruiny kościoła z XIV wieku, przebudowywanego w wieku XVIII znajdują się na wzgórzu w centrum wsi. Obiekt wzniesiono na wcześniejszych XII – wiecznych założeniach. Do roku 1945 świątynia była wykorzystywana przez miejscową społeczność ewangelicką.
Po zakończeniu działań wojennych opuszczony kościół popadał w ruinę.
Na szczęście jest od lat remontowany i zrobiono już wiele prac porządkowych i naprawczych.
W wewnętrznych murach zachowały się figuralne płyty nagrobne i liczne epitafia. Wokół kościółka zachował się stary XIV wieczny cmentarz, otoczony zabytkowym, rozpadającym się kamiennym murem.

Pjoter U.

Wchodząc w gęstwinę krzaków dostrzegamy wiele nagrobków. Niemych świadków minionych czasów.
Ten kościół był wzmiankowany w 1366 i 1376, wzniesiony w XV w., przebudowany i wydłużony od wschodu w XVIII w.
W czasie I wojny światowej z każdej niemieckiej wioski zginęło wiele osób. Dlatego niemal w każdej miejscowości po 1918 roku powstawały pomniki upamiętniające ofiary tamtej wojny.
Nie jest znana jego dokładna data budowy, ale został wykonany przez rzeźbiarza Paula Schulca zaraz po zakończeniu I wojny światowej, a przewrócony został po II wojnie światowej.
Zapomniany, zarośnięty bluszczem i bzem, aż do 2016 kiedy to został odkryty przez mieszkańca wsi.
Pomnik zawiera nazwiska poległych w wojnie 54 mieszkańców okolicznych wiosek.
Według podań ludowych w miejscu przedchrześcijańskiego centrum kultowego na obecnym wzgórzu kościelnym już w pierwszej połowie XII wieku wzniesiono niewielki kościółek z fundacji Piotra Włostowica.
Kościół ten dość wcześnie nabył uprawnienia diecezjalne i do około 1330 roku skupiał wiernych ze znacznego obszaru.
W 1442 roku niemal cała osada została strawiona przez pożar. Pastwą płomieni padła wówczas także miejscowa świątynia. Ze zniszczeń odbudowała ją rodzina von Luttwitz, którzy byli właścicielami wsi do roku 1654. W tym też roku nowym włodarzem miejscowości i patronem kościoła został Abraham von Prittwitz.
Kościół w 1945 został częściowo zdewastowany i opuszczony.
Orientowany, murowany, z dwuczęściową zwężającą się nawą, z węższym od niej prezbiterium zakończonym trójbocznie, z zakrystią od północy i kruchtą od południa, nakryty niegdyś dachami dwuspadowymi.
Część wyposażenia, m.in. trzy płyty nagrobne pochodzące z pocz. XVII w. przeniesiono do innego kościoła.
Pod świątynią znajdują się podziemia, które są częściowo dostępne.
Zwiedzanie jest ekstremalnie niebezpieczne a belki stropowe rozpadają się w proch.
Zobaczyć tutaj możemy pozostałości chrzcielnicy a po całej powierzchni walają się szczątki zabytkowych organów i ławek.

Domino M.

Dawny kościół stoi na wniesieniu, można powiedzieć w centralnej części wioski. Dostęp do ruiny jest niemożliwy przez siatkę. Obok znajduje się świetlica i mały plac zabaw. Warto zobaczyć niewielki staw, znajdujący się blisko ruin.

Szlama R.

Zaraz koło ruin kościoła leży pomnik poległych w pierwszej wojnie światowej, polecam !!

Piotr L.

Brak dostępu z powodu prac budowlanych.

JACEK A.

Daniel S.

Kościół jest teraz w remoncie

Marcin O.

Wieś z fantastyczną historią